Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Chopin. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Chopin. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 17 kwietnia 2011

"Wygrany" "Solista"

„Niczego w życiu tak nie kochałem, jak on kocha muzykę”

Tymi słowami Steve Lopez (Robert Downey Jr.) opisał bezdomnego i cierpiącego na schizofrenię Nathaniela Ayersa (Jamie Foxx) swojej byłej żonie. Pomijając fakt, że przy okazji popełnił straszne głupstwo mówiąc coś takiego kobiecie, która nadal go kocha, to coś w zacytowanych słowach musi być. Zastanawiam się, czy muzycy, którzy nie lubią tego, co robią potrafią zachwycić słuchacza swoim wykonaniem?

Wróćmy do minionego weekendu, który spędziłem pod znakiem X muzy i generalnie muzy w ogóle. Obejrzałem wymienionego „Solistę”, który polecam nie ze względu na muzykę, tylko dla samej fabuły. Uznany dziennikarz szuka tematu do reportażu i przy okazji poznaje ucznia słynnej prestiżowej akademii muzycznej Juilliard School of Music w Nowym Jorku grającego na dwóch strunach (tylko te dwie posiadał) skrzypiec. W rwanej muzyce było coś tak intrygującego, że nasz żurnalista widząc doskonały materiał do społecznego reportażu postanawia wykorzystać rysującą się okazję. Z kolei smutne losy Nathaniela Ayersa zmagającego się z chorobą, społecznym odrzuceniem, który oddałby dusze za wiolonczelę muszą ująć co wrażliwsze serca. „Solista” nie jest filmem dla tych którzy uważają, że losy bezdomnych i generalnie patologicznych środowisk to zły sposób na odstresowanie się po trudach pracy. Trochę szkoda, ale rozumiem i taka postawę.

W takim wypadku polecam inny film (kolejny z trzech moich filmów weekendowych). „Wygrany” Wiesława Saniewskiego z doskonałą rolą Janusza Gajosa, dobrą Pawła Szajdy i taką sobie Marty Żmudy-Trzebiatowskiej. Ta ostatnia chyba nawet nie miała okazji się rozwinąć, bo ta jej rola to rólka. (scena seksu zupełnie bez sensu i taka ni przypiął ni przyłatał) Film opowiada historię pianisty, który przechodząc załamanie nerwowe (żona przyprawiła mu rogi) przerywa tourne. Ta decyzja przy okazji rujnuje jego finanse, ponieważ zerwany kontrakt kosztuje ok. 250 tyś euro, a z odsetkami to nawet jakieś 318 :). Utknąwszy we Wrocławiu (gratuluję województwu dolnośląskiemu pomysłu na reklamę) poznaje profesora matematyki fana (i trochę hazardzisty) wyścigów konnych. Dalej nie będę opowiadał bo szkoda, by było psuć zabawę wszystkim widzom. Powiem tylko, że mnie w pewnym momencie zeszkliło oczy. Dublerzy (pianiści z krwi i kości, tak samo jak John O'Connor  - irlandzki pianista, którego wykonania utworów Chopina mogliśmy w filmie usłyszeć) P.Szajdy spisali się na medal. Chociaż filmu jako takiego nie zaliczyłbym do wyciskacza łez. Teraz mógłbym się wymądrzać na temat muzyki wykorzystanej w filmie. Połączenie klasyki, tanga i kompozycji Carlosa Libedinskiego. Taka kombinacja musiała mi się podobać.

Carlos Libedinsky "Gente que si"



I jeszcze coś na wskroś klasycznego zagranego w filmie

Fryderyk Chopin - Walc cis - moll op.64 nr 2



Podobała mi się również sama "ekspozycja" obrazu w toruńskim kino galerii „Tumult”. No, no. Fajnie tam jest. Nie chcę używać słowa klimatycznie. Ale to może być ciekawa sala projekcyjna. Gdyby jeszcze tylko zrobili coś z nagłośnieniem. Nie wymagam, aby było takie jak w multipleksach, ale gdyby akustyk zamieszał, żeby nie trzeszczało (utwory Chopina wykorzystane w filmie strasznie szumiały). I dlatego, i dla filmu polecam wyprawę do kina. W ogóle liczę na ciekawe projekcje filmowe np. z taperem. Kino idealnie się do tego nadaje.

środa, 9 marca 2011

Szeherezada ubrana w Ingolfa

Chciałbym powiedzieć Ingolf Wunder - i wszystko jasne.

Ale po mojej rozmowie z kolegą, którego poinformowałem, że spotkamy się po koncercie wymienionego artysty, zrozumiałem, że takie jasne być nie musi. A tym bardzie „wszystko”.

Dlatego gwoli uzupełnienia informacji dla tych mniej wtajemniczonych, dodam, że Ingolf Wunder jest laureatem II Nagrody Konkursu Chopinowskiego w 2010 roku. Zajął to miejsce ex aequo z Lukasem Geniuszasem. O L.Geniuszasie wspominałem już jakiś czas temu (chyba w grudniu). Teraz przyszła kolej na Austriaka.

Koncert w Filharmonii Pomorskiej zapowiadał się interesująco. Już sam zakup biletu za pośrednictwem ebilet podniósł mi poziom adrenaliny w organizmie. A to przecież dopiero wstęp. Cała historia dobrze się skończyła. Potwierdzenie rezerwacji otrzymałem, a nadpłata, którą nieopatrznie, ale w dobrej wierze, dokonałem została mi zwrócona na konto. Kiedy odbierałem już bilet w kasie FP w dniu koncertu, obraz ludzi stojących w kolejce, aby załapać się na jakiś zwrot, był dla mnie budujący. Okazałem się bardziej przewidujący niż reszta i z zadartym nosem (a potrafię go zadrzeć jak nikt inny) przepychałem się przez tłum ofiar, dla których biletów zabrakło. Niby instytucja kultury, a ciżba zaprezentowała taki brak ogłady. Przepychanki i złowrogie komentarze tylko potęgowały napięcie przed występem I.Wundera.

Kiedy inni stali i czekali na łut szczęścia w walce o bilet, ja zasiadłem jak basza w swoim XVIII rzędzie i z pogardą spoglądałem na tych, co to siedzieć musieli na schodach. (tak, tak drodzy państwo – nie każdy zapewnił swoim czterem literom taki komfort jak ja.:)))

I nie zawiodłem się. Koncert świetny. Wunder w golfie czy bez potrafi oczarować publikę. Moim zdaniem bisy pianisty były lepsze niż sam Pierwszy Koncert Fortepianowy e-moll op.11 (co to w rzeczywistości jest drugim koncertem) Fryderyka Chopina. Zauważyłem nawet pewien rytuał bisowania. Pierwszy ukłon artysty razem z dyrygentem Tadeuszem Wojciechowskim, następnie ukłon samotny, wyjście, wejście, ukłon, pierwszy bis, ukłon, wyjście, wejście, ukłon, wyjście, wejście, drugi bis, ukłon, wyjście, wejście, ukłon, wyjście, wejście, trzeci bis, wyjście, wejście czwarty bis, ukłon, ukłon. Może pomyliłem się z ilością wejść lub ukłonów. Ale jedno było stałe. Burzliwe oklaski, które uciszyć potrafiła tylko muzyka płynąca z fortepianu. Ja żałuję jedynie, że pianista nie zaprezentował nam jakiegoś utworu innego kompozytora. Ale pewnie przyjdzie jeszcze na to czas. Gdy rozpoczęła się przerwa gawiedź wyraźnie zadowolona rozeszła się po foyer filharmonii lub wyskoczyła na szybkiego papieroska.

A ja w tym czasie zaproponuję wystąpienie Ingolfa Wundera podczas koncertu finalistów Konkursu Chopinowskiego. Andante Spianato i Wielki Polonez  Es-dur op.22 F.Chopina



W drugiej części spotkania zespół FP zaproponował Suitę Symfoniczną „Szeherezada” op.35 Nikołaja Rymskiego-Korsakowa. Dziwne zestawienie, bowiem F.Chopin raczej niechętnie się wyrażał na temat muzyki programowej (do której zaliczamy suitę). Podobne stanowisko prezentował Leonard Bernstein, który zapytany, czy każda muzyka niesie fabułę, odpowiedział: „Czy ja muszę wymyślać jaką historię opowiada Haydn w kolejnej symfonii ?” Ale mniejsza z tym, kto jak postrzega muzykę programową. Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Pomorskiej spisała się śpiewająco. Opowieści Szeherezady tym razem przykuły uwagę nie tylko sułtana, ale wszystkich wokół. A motyw skrzypiec i harfy, który łączy poszczególne części baśni (jednocześnie części utworu) jest dosłownie zniewalający. I chcę jeszcze dodać, a może i zaapelować coby ludzie posłuchali także innych kompozycji N.Rymskiego – Korsakowa, a nie tylko „Lotu trzmiela” (do trzmiela nawiążę w przyszłości, a to za sprawą… jak nie zapomnę, bo to też ciekawa historia). Orkiestra po dobrze wykonanej pracy się kłaniała, i kłaniała, i kłaniała i wszyscy pełni wrażeń rozeszli się do domów.



Ps. Co z tą kawą??? No była okropna. Dziwne, bo zawsze podawano w miarę dobra kawę w filharmonii. Może czas przerzucić się na soczki :)



środa, 1 grudnia 2010

Grający w ciemnościach

Ani słońce, ani deszcz, ani wiatr nie były w stanie zatrzymać mnie w drodze do Filharmonii Bałtyckiej.
Zmęczony po piątkowej konferencji (trzeba był brać aktywny udział). udałem się do Gdańska. Gdyby ktoś dał mi pretekst, aby się tam nie udawać (kiepska pogoda okazała się za słabym argumentem), to porzuciłbym swoje plany. Przynajmniej tak myślałem, jak mknąłem po autostradzie 100 km/h.

W Polskiej Filharmonii Bałtyckiej odbył się uroczysty koncert z okazji 65 lecia istnienia tej instytucji. Zebrało się dużo luda. Oficjele wyfraczeni jak orkiestra. Orkiestra wyfraczona jak zwykle. I ja między nimi taki skonany drogą. Gdyby nie to, że głównym wykonawcą był Lukas Geniusas, to nawet nie przyszłoby mi przez myśl pchać się na ten festiwal ochów i achów nad muzykami, panią księgową, sponsorami oraz rozmaitymi mentorami  Filharmoni od marszałka poczynając na biskupie kończąc. Nie chcę im nic ujmować, ale wydaje mi się, że wydali tylko państwowe (nasze) pieniądze. A przedstawia się ich, jakby wyłożyli z własnej kieszeni. Chociaż przyznać muszę, że Filharmonia Bałtycka jest jedną z najoryginalniejszych w Polsce. Już samo centralne ułożenie estrady, jak w starożytnych amfiteatrach, daje poczucie bliskości z muzykiem. Dosłownie można czytać mu z nut :) Poza tym ma ona nieograniczone możliwości. I ta zapadnia na środku sceny - super. Na samym początku się zastanawiałem jak oni wnieśli ten fortepian. Okazało się, że instrument po prostu się wyłonił :)

W takich okolicznościach koncert Lukasa Geniusasa był szczególnie interesujący. Jak ja cieszę się z tego, że młodzi pianiści nie są skażeni jeszcze tą wielkoartystyczno manierą, która wymaga od słuchacza, aby padł przed nim na kolana. Oh, oh ... artystą jestem i nie zawaham się mego artyzmu użyć. Na tym tle ten 20 letni pianista jest bardzo skromnym i jednocześnie pełnym energii chłopakiem. W dodatku potrafi bardzo pięknie grać na fortepianie. Laureat II miejsca Konkursu Chopinowskiego 2010 udowodnił, że nagroda się mu w pełni należała. W pierwszej części koncertu wysłuchaliśmy 12 Etiud op 25, z których najbardziej przypadły mi do gustu Etiuda Ges-dur (chyba najweselsza ze wszystkich) i Etiuda c-moll (zagrana z taka werwą, że aż podłoga od podskoków Geniusasa przy fortepianie falowała). 

Aby nie było zbyt sucho muzycznie, proponuję wysłuchać właśnie tej 12 stej Etiudy c-moll dedykowanej przez F.Chopina Marii d'Agoult.
F.Chopin Etiuda c -mol nr 12 op 25 - Louis Lortie



Po przerwie, w trakcie której wypiłem chyba najgorszą kawę jaką opery i filharmonie mają do zaoferowania, zmuszony zostałem wraz z innymi słuchaczami do uczestniczenia w nadawaniu dyplomów, orderów, odznaczeń, potoku słów uwielbienia od redaktora Konrada Mielnika (prowadzącego całą galę) oraz lokalnego establishmentu. Nazachwycali się nad sobą tak, że tylko Motława miała więcej wody.
Na szczęście nawet pełne patosu przemówienia mają swój koniec - i w końcu mogliśmy wysłuchać II Koncertu Fortepianowego c-moll Sergiusza Rachmaninowa. Za fortepianem główny bohater muzycznego wydarzenia L.Geniusas, a za pulpitem dyrygenckim Kai Bauman. 
Fantastyczny koncert z dodatkowymi efektami specjalnymi. Kiedy kończyła się pierwsza cześć koncertu  nagle zgasło światło. Salę zalały egipskie ciemności. Widać było tylko cienie muzyków, białe mankiety dyrygenta i fosforyzujące oznaczenia wyjść ewakuacyjnych. Mimo tej niedogodności (korzystanie z nut było wyraźnie utrudnione) a raczej energetycznej wpadki (zważywszy, że głównym sponsorem filharmonii jest Energa S.A. :) przez ponad dwie minuty ani pianista, ani orkiestra nie przestali grać. Zakończyli utwór tak jak należało. Wywołali tym samym taki huragan oklasków, że ściany drżały. Geniusas z Baumannem i częścią orkiestry śmiali, się jak dzieci :) Co udzieliło się też i części widowni. Ale co profesjonalizm, to profesjonalizm. Kiedy reflektory rozbłysły na nowo i nic nie zapowiadało kolejnej przerwy w dostawie energii :), mogłem wysłuchać moim zdaniem najpiękniejszej części koncertu, która mnie zawsze kojarzy się z muzyką filmową. Dlatego pozwolę sobie zaproponować jej wysłuchanie. A czytelnikom bloga pozostawiam jego ocenę.
II Koncert Fortepianowy c-moll op. 18 S.Rachmaninow - Adagio - Światosław Richter



Pełen wrażeń i emocji wracałem do Torunia. Tym razem po autostradzie mknąłem już nie 100 km/h, a 90 km/h. Pogoda była jeszcze gorsza niż w trakcie przyjazdu. Deszcz ze śniegiem szybko zamieniający się w lód na drodze. Masakra komunikacyjna. Trasa, którą pokonuję zwykle w niecałe 2 godziny, tym razem zajęła mi prawie 3. Ale warto było. Dobrze, że nie usłuchałem podszeptów podświadomości, aby odpuścić sobie ten koncert. Jak wróciłem do domu, to ze zmęczenia padłem. A w głowie jeszcze ten Rachmaninow :)

ps. Czy wam to czegoś nie przypomina :)?
Celine Dion - All by myself


niedziela, 17 października 2010

Będzie Pani zadowolona :)

W znielubianym (tylko z przyczyn technicznych) przeze mnie toruńskim Dworze Artusa odbył się koncert Toruńskiej Orkiestry Symfonicznej pod batutą Piotra Sułkowskiego. Tym razem mogłem posłuchać poza utworami Fryderyka Chopina (bo wiadomo Rok Chopinowski) również III Symfonii Es-dur op.55 Ludwiga van Beethovena. Kiedyś z powodu tego "van" kompozytor miał problemy, gdyż musiał tłumaczyć się, że nie pochodzi z arystokracji i jego "van" to nie to samo co "von". Ale to stare czasy, a i sam twórca do kłótliwych należał, dlatego kilka sądowych potyczek, to zapewne niewiele jak na jego charakter.

III Symfonia później nazwana "Eroica" w trakcie swojej premiery wzbudziła mieszane uczucia. Pierwotnie miała być zadedykowana Napoleonowi, ale jak się Beethoven dowiedział, że przywódca Francji mianował siebie cesarzem, to szlag go trafił i podarł dedykacje (w innej wersji zamazał). Jakby nie było, obraz oświeconego przywódcy, przeciwnika dworskich układów został bezpowrotnie w oczach artysty zniszczony. Dlatego zapis na partyturze brzmi tak "Sinfonia eroica, composta per festeggiare il sovvenire d'un grand'Uomo" ("Symfonia bohaterska, napisana ku uczczeniu pamięci wielkiego Człowieka"). W programie TOS mogliśmy przeczytać, że "symfonia stanowi apoteozę ludzkiego bohaterstwa. Jest to dramat w czterech odsłonach, który z uwagi na swoje rozmiary i wzgląd na wiele niespodzianek formalnych musiał bulwersować ówczesnych odbiorców". Dobrze, że jestem współczesnym odbiorcą, gdyż Eroicą zbulwersowany nie zostałem, a orkiestra oraz prowadzący dostali ode mnie i publiczności gromkie brawa.
Czas na marudzenie. W trakcie koncertu ewidentnie denerwowały mnie poza koncertowe dźwięki skrzypiących butów gościa siedzącego przede mną. Tak rzewne dźwięki wydawały, jakby chciały wyjęczeć, jaki ciężki los je spotkał. No i jeszcze jeden niuans. Szumiący głośnik. Ponieważ jeden z członków orkiestry, pierwszy oboista Krzysztof Affeldt odchodzi z TOS, zespół wraz z dyrekcją złożyli mu publicznie życzenia. No pech chciał, że konieczne do tego nagłośnienie, nie zostało później wyłączone (co zwykle jest robione) i w trakcie wykonywania symfonii ssssssssssyczało. Pomimo tych wszystkich niedogodności, których jak na to miejsce i tak "zaoferowano" niewiele, warto było posłuchać tego utworu. Ostatni fragment był nawet bisowany, (gdzie bis dla orkiestry zawsze stanowi pewną trudność). Po prostu się podobało.
Aby nie było za sucho proponuje posłuchać Scherza Allegro vivace III Symfonii w wykonaniu Gewandhausorchester pod batutą Kurta Masur.



Dla tych fanów muzyki kompozytora dodam, że w przyszłym roku odbędzie się już XV Wielkanocny Festiwal Ludwiga van Beethovena, w trakcie którego będzie również można posłuchać III Symfonii:)

Ponieważ rozpocząłem od końca, to kilka słów dotyczącej pierwszej części koncertu, w trakcie którego mieliśmy okazję posłuchać Ronda a'la Krakowiak F-dur oraz Andante Spianato i Wielki Polonez Es-dur Fryderyka Chopina. Pianistą, którego mogliśmy posłuchać był Adam Wodnicki. Aplauz publiczności nie pozwolił tak szybko się oddalić pianiście. Na bis wszyscy wysłuchali poza dodatkowym utworem F.Chopina również Krakowiaka Fantazję Ignacego Jana Paderewskiego. Wybór nie jest przypadkowy, gdyż artysta chyba czuje się w repertuarze Paderewskiego bardzo dobrze zważywszy, że jest redaktorem wykonawczym pierwszego wydania "Dzieł wszystkich" Paderewskiego wydanego przez Musica Iagellonica w Krakowie.
Dlatego, że mieliśmy okazję posłuchać krakowiaka i że w cieni roku chopinowskiego świętujemy również 150 rocznicę urodzin I.J.Paderewskiego proponuje posłuchać wykonanego na bis Krakowiaka Fantazję op.14 nr 6 w wykonaniu wymienionego pianisty.



Kiedy przedarłem się na drugi brzeg Wisły (co było brawurowym wyczynem, ponieważ korki okazały się w ten piątek wyjątkowo długie i uciążliwe), słuchacze w najlepsze zajmowali swoje miejsca. Obok mnie usiadła Pani, która zakupiwszy bilet z wszelkim prawem do krzesła na którym spoczęła, prowadziła ożywioną dyskusje z Panią z sąsiedniego siedziska. Pewna konsternacja zapanowała, gdy okazało się, że do tego samego miejsca co ona, nabyła prawo również inna (lekko spóźniona) kobieta. I co teraz. Sympatyczny młody Pan z obsługi miał duży problem. Tłumacząc się, że kasjerka sprzedała (w elektronicznym systemie sprzedaży byłoby to nie do pomyślenia) dwa bilety z tym samym numerem miejsca, zaproponował następujące rozwiązanie. Ta Pani której bilet ma wcześniejszą datę zakupu zostaje, natomiast Pani, która nie miała tyle szczęścia będzie musiała się przesiąść do IX rzędu, które jest równie dobre co IV :). Będzie Pani zadowolona :))))))
W tej rozgrywce wygrała Pani spóźniona :)

Nigdy nie wiadomo, kiedy się przyda data stempla pocztowego.:))))

niedziela, 10 października 2010

Muzyczne reminiscencje, czyli pourlopowo

Pomimo kapryśnej pogody, która w połowie tylko sprzyjała, wypoczynek można zaliczyć do całkiem niezłych. Z rozpakowanych walizek i plecaków wysypały się bilety, paragony, foldery, mapy itd., itp.
Podczas wyprawy na Kielecczyznę i do Małopolski nie obyło się bez zderzeń z muzyką klasyczną. Być może przesadne będzie stwierdzenie, że klasyka nas otacza, ale jak przypomnę sobie moje peregrynacje, to jest jej wszędzie sporo i atakuje znienacka :)

Na przykład w Galerii malarstwa polskiego w Muzeum Pałacu Biskupów Krakowskich w Kielcach, spoglądał na mnie z obrazu Niccolo Paganini. Uwieczniony w bardzo dynamicznej pozie. Pani przewodnik (grupy, która jak burza przeleciała przez galerię) powiedziała, że malarz nigdy osobiście nie spotkał  wirtuoza, ale tak go sobie wyobrażał. Obraz nie należy do najbardziej znanych z tego zbioru, ale ze względu na swój ewidentnie muzyczny charakter przykuł moją uwagę.

A gdy już o galerii mowa, to wspomnę, o Galerii Krakowskiej :) Teraz to najbardziej popularne :) galerie w Polsce. Tutaj również miła niespodzianka. Człowiek sobie chodzi, tu przymierzy jakiś łaszek, tu spojrzy na butki, szalik i rękawiczki, skubnie coś w kawiarni, pomizdrzy się do sprzętu audio wideo, na który go nie stać, aż tu nagle ... na środku galerii wyrasta przed nim zaaranżowana sala koncertowa ze sceną w kształcie fortepianu. Panie z zespołu "Convivium" przygrywały do przecen, okazji, promocji, rabatów i wszelkich innych zakupowych technik kuszenia. Ku mojemu zdziwieniu ich występ cieszył się nawet sporym jak na to miejsce zainteresowaniem. Gdybym miał odrobinę więcej czasu, to dotrwałbym do końca tego całkiem miłego "koncertu". 

We Wieliczce na głębokości 110 m w jednej z komór zalanych solanką odbywa się spektakl światła i dźwięku, gdzie w Etiudę E-dur Fryderyka Chopina wpleciono dźwięki maszyn i odgłosy pracy górników. A tak na marginesie, to kompozytor przebywał w kopalni w 1829 roku, a w tym roku zostanie odsłonięty jego pomnik - z soli oczywiście :)
Dla tych, którzy nie są fanami fortepianu w komorze Warszawa, można było wziąć udział w nauce salsy. No, no, zatańczyć salsę 125 metrów pod ziemią. Nogi same rwą się do tańca, a na moje oko tańczących par było ok. 40.

W Łodzi, na której przejazd straciłem najwięcej czasu, każdy turysta może "zderzyć się" z fortepianem Artura Rubinsteina na ulicy Piotrkowskiej. A jak wrzuci jakiś pieniążek, to maszynka nawet zagra, o ile siedzący obok stworzony ze stopu metali pianista pozwoli :). Przed gmachem Teatru Wielkiego wody fontanny tańczą do utworu Poloneza A-dur Fryderyka Chopina (podobno fontanna ma w repertuarze utworów 11).Polonez w wykonaniu Janusza Olejniczaka.

Miłe dla ucha i oka widowisko, które nie zabiera dużo czasu a daje odrobinę satysfakcji, że jednak warto poprzemieszczać się  po mieście nie tylko samochodem :)

Nawet góry nie "uchroniły" człowieka przed muzyką. Przemierzając szlaki turystyczne w Górach Świętokrzyskich dotarłem do opactwa pobenedyktyńskiego na Świętym Krzyżu, gdzie w tym dniu odbywał się koncerty chórów. Poza tym podają tam całkiem niezły żurek świętokrzyski, a po kilkugodzinnym marszu jeść się chce. Dlatego dobra strawa oraz strawa duchowa smakowały jak nigdy.

Długo by opowiadać i jak znam siebie, to jeszcze niejednokrotnie wrócę na tych stronach do muzyczno-urlopowych epizodów.
I na koniec fragment Koncertu Ernesta Chausson'a op. 21 z płyty, którą zakupiłem oczywiście w trakcie wyprawy. Orkiestra Academia dyr. Bohdan Boguszewski E.Chausson, Sicilienne.